henri vandenberghe

nu

 

ook

 

otaï

 

langzaam

 

lijdt

 

aan noëlla opgedragen

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

give up trying to write,
and, instead, try not to write. Go out into the world; become a pirate, a king in borneo, a laborer in soviet russia; give yourself an existence in which the satisfaction of elementary physical needs will occupy almost all your energies …

i believe that after some years of such an existence, the ex-intellectual will find that in spite of his efforts he can no longer refrain from writing, and when this time comes his writing will not seem to him futile.

BERTRAND RUSSELL

“the conquest
of happiness”

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

300373/1

de krijtwolken in mijn hand

groeien open tot droge drummen

 

de dag ontbreekt

terwijl dit feit

mij reeds ontstelt

 

ik voel tegelijk in mij

het trekken van een paard

het aaien van een poes

en het geknars van rotte tanden

 

terwijl jij

onbewust van deze verwarring

rustig je haar kamt

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

300373/2

 

jij hebt me weer

de zon doen zien

en hees

heb ik

mijn vergeten liederen

  • plots herinnerd –

moe gezongen

 

jij hebt me weer

de glimlach geschilderd

waarmee ik elke dag opnieuw

de vogels hoorde fluiten

vroeg nog in de morgen

 

hoe broos is dit geluk

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

020473

de rijkdom van gebaren

in geen enkel boek bevat

 

de streling van je talrijke ogen

oneindig groot

ontelbaar

 

het dansen van je lichaam

als de sprong der paarden

in een zoete zee

 

je stem weerklinkend

parallel met je handen

 

en in je harde kunstgreep

geraakt zelfs de sterkste worstelaar zoek

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

030473/1

tot diep in de bedding van mijn rivier

ben je eensklaps gedoken

 

als je me toelacht

voel ik een rilling

tot aan alle uithoeken

van mijn oevers

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

030473.2

je bent de sneeuwwitte hand

die gespannen als de boog

in mijn hals knijpt

 

hard maar teder

 

je bent

de brede blijde glimlacht

die mij

doet groeien bloeien bijten

 

hard maar teder

 

jij bent mijn wieken

mijn nieuwe haverklap

mijn voortdurend wakkerblijven

 

mijn hard maar teder taboe

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

040473

in het eindeloos aanraken van je

gelaat vind ik reeds een waar genot

 

maar moest ik nu

voortdurend

je ogen kunnen strelen

 

dat zou ‘t einde zijn

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

050473

je bloed kwam over mij gewaaid

en het was warm in mij

 

je naam klonk zuiver helder

en het trilde in mij

 

ik heb me dan gevoed

met je ogen

met je glimlach

uit je broze hand

 

ik heb mijn dorst gelaafd

aan al je omhelzingen

 

ik kan alleen nog

huilen op de hoge daken van de stad

 

ik ben de voldane wolf

die het woud mijn tevredenheid meldt

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

060473

 

in je steenmarterogen

stortte ik zacht

mijn wijsvinger

 

en je werd gewoon dol

 

doorheen je gebladerte

 

las ik

nog

 

we zouden samen

een mooie meiboom kunnen planten

 

met jouw adem

in mijn adem gevlochten

trotseerden wij de wilde baren

van de nacht

 

nu

ben je nog mooier dan voorheen

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

100473/1

 

elke kreun beantwoord krijgen

elke ademhaling gelijk opgaande

naar het helse tempo van razende

dieren

elke blik elke wenk weerkaatst

 

terwijl je glimlach openscheurt

en de putjes in je kaken

draaikolken worden

 

en ik word opgeslorpt

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

100473/2

de pleisters op mijn hart

vergroeien met het vlees

 

weldra

kan je niets meer merken

van voorbije verwondingen

 

maar

dan is ook alles weer zo broos

zo kwetsbaar

dat bij de kleinste prik

het bloed

in grote gulpen buitenstroomt

en

het hele boeltje brandt dan open

 

genezen wordt steeds moeilijker

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

100473/3

er is

het woud

waarin ik dans

 

er is

de boom

waarop jij groeit

 

er is

het water

dat mij verzwelgt

 

en

de sleutel

van dat woud

 

ben jij

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

130473

je bent de vuurtoren

waarnaar ik gretig steven

 

je bent de haard

waarin mijn hars verbrandt

 

in jouw zand

kook ik mijn eieren

bouw ik mijn kastelen

graaf ik mijn kanalen

graaf dieper dieper

tot het water opborrelt

uit de zuivere bron

 

ik begraaf mezelf

in jouw zand

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

one has to speak at some
length about oneself.
why ?
because everything begins,
as it ends
at the egoistic heart.

GEORGE BARKER

“the dead seagull”

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

130473/01

your words

are singing

mainly

nightingales

 

your sighs

are temples

to the heart

 

but you are

an outbursting

animal

back from

as far

as i can remember

 

and i like

to play the game

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

130473/02

your eyes

are shivering widows

windows to my mind

 

their deepness

grows into my memory

and fails to make me forget

 

their glance

is a mirror to my soul

my deeper being

 

you are my other self

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

und wenn ich ganz zerfiele :
ich wäre eine handvoll
gemarterten stauben ;
jedes meiner atome könnte
nur ruhe finden bei ihr.

GOERG BÜCHNER

“dantons tod”

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

140473

de vorm waarin mijn

hart gegoten is

de bron waarin ik

wild waad

de koord waarop ik

zeer onevenwichtig

dans

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

250473/01

de trage avond in verhandeling

werd heel erg lang

 

toen sloop de dood

in je slapen

 

maar mijn onbetamelijk egoïsme

heeft me zo ver gebracht

dat ik geen rekening hield

met je vermoeide ogen

 

vergeef me

mijn onstuimige liefde

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

250473/02

ik heb de dagen reeds vergeten

telramen aa mij voorbijgegaan

 

terwijl ik naar je adem wacht

naar je bange blik

naar je sintelende stem

naar je hunkerende hartslag

 

in het vage kijk ik

door de tralies van een stoel

mijn cel

 

maar ook deze dromerij

kan me niet ontspannen

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

280473

de duurzame tijd duurt uren te lang

 

traag turen de seconden stil

 

je hoort geen adem

je ziet de mensen niet om je heen

 

je droomt . . . dagdromen

 

je ziet slechts één verre schim

 

zij

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

290473/01

de pauze

tussen twee bedrijven

de pauze

waarop ik zolang had gewacht

met trillend verlangen

 

mijn lippen

helemaal koud

mijn handen

reeds uren

reikend

naar je hals

 

tot tussen mijn benen

voelde ik een tinteling

 

een pauze is meestal veel te lang

maar deze leek een wervelwind

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

i looked into my heart to write

GEORGE BARKER

“the true confession
of george barker”

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

290473/01

je bent de ankerkreet

die mij doorboort

terwijl ik in de haven waar

 

je bent de schrille bootsfluit

die mij verscheurt

als ik het dek verlaat

 

je bent de legendarische

zeemeermin     sirene

die onvoorwaardelijk

aantrekt

bij het minste gezang

van je floerse stem

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

290473/02

ik zou je willen lezen

als het boek op mijn nachttafel

 

elke avond

een klein teugje liefde

voor het slapengaan

 

een zoete zee van zwoele dromen

zou me te wachten staan

 

dan

zou ik je willen schrijven

als het boek van mijn dromen

 

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

020573

ik denk aan jou

en voel het mes

dat je wangen

doorkerft

 

ik voel

de zeven wonden

in mijn zwakke vlees

 

met bevende hand

streel ik mijn wangen

die de jouwe zijn

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

050573

het ijs

breekt broos

mijn bange

wangen uit

 

en angst

vangt mij

in haar

dichte netten

 

want ergens

ben ik

gevangen

in de webben

van de

liefdesspin

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

110573

terwijl

tussen mijn dijen

ik je hart voel

sneller slaan

kruipen

in mij

de wilde dieren

naar alle

uithoeken

maar vinden

geen opening meer

want

je hebt me

ingesloten

gekneld

tussen je muren

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

170573/01

niet meer

die schrijnende eenzaamheid

in mijn hand

 

niet meer

die open wonde

in mijn wang

 

niet meer

dat dreigende mes

in mijn klamme vuist

 

niet meer

de grijnzende lach

om mijn mond

 

alleen

het gefluister van nieuwe gevaren

en

het hevige gesnurk van een nieuwe droom

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

170573/02  

wanneer de onmacht mijn ledematen omvangt

en mijn opeengeknarste tanden

gespannen spieren vormen

voel ik in mij

als het scheuren van een lange lap stof

het openrijten van een jong paard

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

190573

er is

de trage tedere melodie

in je vingertoppen

 

er is

de zachte zang

van je zwoele stem

 

er is

dan traag daarna

de vragende aanraking

van je schaterende schaamhaar

 

en dan

in mij

een barstend brekend kapotknallen

van een ontembare macht

 

tot dan plots

weer de stilte nederdaalt

in het beproefde dal

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

220573/010673

ik ben de eilander

de demonstrant

die traag de statige steden betreedt

terwijl de woelige wentelmenigte

dom door de drukke straten doolt

 

ik ben de hadesjager

de gelukkige-vinger-zoeker

de onzekere verzekerde

  • alles ga me goed –

 

ik ben de roekeloze lentewringer

die door de bloesem heenkijkt

naar het neerstrijken

van te vroege vlinders

 

ik ben de muur

waartegen ook ikzelve bots

tot ik traag tot het besef kom

dat ook daar weer niets te zien is

ook ben ik de smachtende

de uitspattende

die hevig plots

je in de omhelzing vergruist

en op de puinen huilt

 

ik ben de strander

de ziedende zee omhelzend

ik ben de flierende pan-fluiter

melancholisch golvend water

 

de kranige verliezer ben ik

de nooit versagende

nooit verslagen

de rampzalige koekoek

keurig uitgedost

kots ik in andermans nest

 

tot vervelens toe

ben ik de vloeren kater

gekastreerd tot in mijn teentoppen

drieëndertigtoeren-tellend

draai ik daverend

om mijn gebroken

as

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

240573/01

krampachtig

breek ik

uit de stilte

van mijn ei

 

ik zing dan

mijn geboortezang

knipogend

vanop de hoogste dennetak

 

en val dan diep

weer in mijn winterslaap

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

240573/02

de tamboerijnen

in je lichaam

liggen nooit stil

 

je beweeglijke bekken

omhelst mijn ogen

 

en in mij

dansen

samen met jou

de wilde dieren

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

time will devide us, and the sea
wring its wild hands
all day between :
the autumn bring a change of scene.
but always and for ever he
at nitght will sleep and keepby me.

GEORGE BARKER

“eros in dogma”

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

150673

de ankers

die ik heb uitgegooid

zitten veel te diep nog

in het murwe zand

 

en toch

is onvermurwbaar

nog aanwezig in mij

het verleden samengeklit

tot een onverteerbare bal

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

singing a song that what is best
loves and loves and forgets the rest

GEORGE BARKER

“the true
confession of
george barker”

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

080773

met klamme bevende handen

in een wilde droom

weke vaganten

naar jou toe

dichter en dichter

tot het beven daveren wordt

en dan plots

stuwt over alle dammen

 

en traag stelpt mijn verlangen

samen met het vertragen

van mijn adem

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

ther’s a curse on us,
it’s not our fault.

WILLIAM FAULKNER

“the sound and te fury”

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

it’s a tale told by an idiot
full of sound and fury
signifying nothing

WILLIAM SHAKESPEARE

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

040873

terwijl in jou

mijn aders openspatten

gloeiende kolken en gensters

 

terwijl in mij

je warme adem snijdt

staaldraad sterke trillingen

 

terwijl

met ons

de zinkende zee

in omhelzing

met de aarde

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

120873

je bent

de rechtste kaars

die ik ooit zag branden

en je brandde

en je brandde

en ik had het warm

in het licht van je vlam

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

The End

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

There are currently no comments.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: