Uncategorized
0 Comments

What A Wonderful …

What A Wonderful

Friendship

       

2019 0822 GOUDBLOMMEKE in PAPIER
Vier jaar na het overlijden van TOOTS THIELEMANS”, bracht What A Wonderful Toots, een optreden in la FLEUR en PAPIER DORÉ
Het was een prachtig concert en tevens een aangename kennismaking met Brigitte Maloens en Lucienne Tack, de dames van het Management van WAWT.

2022 0617 BASILIEK KOEKELBERG
Op 29 april 2022 zou TOOTS Thielemans 100 jaar geworden zijn indien hij ons niet
op 22 augustus 2016 had verlaten. Het hele jaar door werd, TOOTS100TRIBUTE evenementen georganiseerd.
Ook SceneOff eerde Onze Gentle Baron van de Marollen : met “Ket Tallis” in ’t Goudblommeke, Bibliotheek Jette, Atomium, Vlaamse Raad …, met een fototentoonstelling in het Centre Culturel Bruegel in de rue des Renards dichtbij de rue Haute, met FANFAKIDS parcours “In de Stappen van Toots” … en …
op 17 juni 2022, met een dubbelconcert in de Basiliek van Koekelberg :
THE YOUNG TOOTS COLLECTIVE & WHAT A WONDERFUL TOOTS.

 

 

Van Vriendschap naar Vechtscheiding

2019 – 2022

Van in het Goudblommeke in Papier tot in de Basilica …
Het waren drie fijne jaren, waarin we heel wat aangename momenten samen hebben beleefd. Ik bracht je in contact met heel wat mensen uit de muziekwereld in het algemeen en de jazzwereld in het bijzonder. Ik speelde je, elke keer je erom vroeg, contactgegevens door, in de hoop dat  What A Wonderful Toots daardoor meer optredens zou kunnen versieren. Met plezier ! En gratis voor niks !!!

Vanzelfsprekendheid heeft die Vriendschap kapot gemaakt.
Je vond het vanzelfsprekend dat jouw vrienden op de guestlist stonden voor dat dubbelconcert: mijn vrienden en kennissen hadden vanzelfsprekend wel allemaal hun ticket gekocht. Het gaat ocharme over 20€ per persoon ! Zijn jouw vrienden dan zo’n sukkelaars, dat ze die uitgave niet aankunnen ?
Je vond het vanzelfsprekend dat jouw vrijwillige bijdrage aan het succes van dat dubbelconcert achteraf vergoed moesten worden … Ikzelf heb, als 100% vrijwilliger, àlle stappen gedaan om aan de nodige fondsen te geraken om dat dubbelconcert te kunnen organiseren en ook àlle andere activiteiten te organiseren om subsidiedossier te kunnen verantwoorden, …

Jammer maar helaas, …
Vanzelfsprekendheid was onze Vriendschap de baas.

En wij, die TOOTS zouden eren op een manier die hem waardig was …

uit Vriendschap en Erkentelijkheid …
en “niet voor de poen, zoals die anderen” …
ik hoor het je nog zeggen.

Jammer …

 

 

Vriendschap kan ook anders !!!

Eerlijk en Oprecht
en met Respect voor elkaars persoonlijkheid

 TooTs & RIEke © Jempi Samyn
07 oktober 2008
Koninklijk Conservatorium Brussel

Het was tenslotte voor Onze Vriend Toots, the Gentle Baron van de Marollen,
dat we dit allemaal deden

1986

ergens in dat jaar … ontmoetten we elkaar voor het eerst: in die fermette in de Potaerde te Grimbergen. Mijn eerste contact met Meneer Toots Thielemans vergeet ik nooit: “Zeg mo Toetske”.
Die warme ontvangst! Huguette bracht ons een drankje en een hapje, terwijl jij op je mondharmonica  “een airke vè de koeikes van de voisin” speelde en we overlegden met welke muzikanten je voor het eerst op BROSELLA Folk & Jazz (1987) zou optreden. Je gaf me onmiddellijk dat gevoel alsof we al vele jaren Vrienden waren, èchte Vrienden. Ik was onder de indruk: “zie mij hier nu zitten bij zo ne Grote Meneer” dacht ik toen.

1987

              
Toots Thielemans: harmonica; Philip Catherine: guitar;
Bruno Castellucci: drums; Michel Herr: piano; Michel Hatzigeorgiou: bass.

1991

1996


Toots Thielemans: harmonica; Bert Van den Brink: piano; André Ceccarelli: drums

2001


Toots Thielemans: harmonica; Kenny Werner: piano
Maandag 16 juli 2001 werd bekend gemaakt wie van Koning Albert II een adellijke titel mocht dragen: Salvator Adamo en Will Tura werden tot Ridder geslagen; Toots Thielemans werd Baron.
Hij belde mij diezelfde maandag nog: “RIEke ge zèt toch ni kwoed op màà?” Toen ik hem vroeg waarom ik kwaad zou moeten zijn, zei hij: “Omda’k baron gewerre zèn en da’k et àà gistere ni gezeid èm”. Waar hij nog aan toevoegde: “ik speil doevui ni beiter zèlle, mo Ugetjen ès content, joeng”.

2006

Toots Thielemans: harmonica; Ewout Pierreux: piano; Manolo Cabras: double bass;
Steven Cassiers: drums
Op de persconferentie van BROSELLA Folk& Jazz 2006 zorgde “Onze Kameroed Toots” voor een zeer aangename verrassing: Dirk Godts (zijn toenmalige manager) en Toots kwamen op 24 mei 2006 onverwachts in het Groentheater toe, waar BROSELLA destijds de persconferenties organiseerde.


© Geert Currinckx
Georges Tonla-Briquet maakt van de gelegenheid gebruik om aan Toots een paar vragen te stellen.

Op het festival zelf …
Dirk Godts zorgt dat alles pico bello in orde is voor het optreden van Toots
   
   
foto’s © Michel Binstok (27/06/1938-01/08/2018)

Toots kreeg toen ook een Bronzen Zinneke van Guy Vanhengel, toenmalig Minister van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.

2011

Toots Thielemans: harmonica; Karel Boehlee: piano, keyboards; Marcel Schimscheimer: electric bass; Hans Van Oosterhout: drums
            
© Johan Van Eycken      © Patrick Meeus            © Jean-Luc Goffinet      © Annie Boedt
                                                    © Jean-Luc Goffinet

2022 0822

Op 2022 0821, had ik nog eens het genoegen om een rondleiding te doen in ’t Brussels met een groep die de tentoonstelling “Toots 100. The Sound of a Belgian Legend” in de Koninklijke Bibliotheek/Bibliothèque royale (KBR) kwam bezoeken.
‘k èm neig op àà gepaast, gistere,Tootske …
want op 2022 0822 is’t al zes jaar geleden, dat je ons voor altijd verlaten hebt.

Je laatste opreden op BROSELLA Folk & Jazz, was op 10 juli 2011.
Na je optreden en de bis-nummers, hebben we samen op het podium “Vivan Bomma” gezongen en het publiek in het volle Groentheater zong mee uit volle borst …
2006 BFJ Toots – vivanboma

I will never forget you !
With your smile and a tear !!

Bij elke gidsbeurt in de KBR tentoonstelling “Toots 100. The Sound of a Belgian Legend” sta ik even stil bij de spreuk die je koos toen je de titel van Baron had ontvangen :

“Be Yourself. No More. No Less”

 

37
Uncategorized
0 Comments

Vanzelfsprekendheid, een plaag van deze tijd?

Het viel ons op toen we in het Italiaans restaurant in de buurt gingen eten:
een man, blijkbare regelmatige klant, vond het ‘normaal’ dat hij naast de bar zelf de frigo mocht openen en daar een limoncello uithalen om die voor zichzelf in te schenken; je zag aan de blik van de uitbater van het restaurant, dat hij dat niet echt fijn vond, maar “een goede klant mag je niet in verlegenheid brengen”; hij liet die lomperik dus maar lijdzaam begaan en kwam ons met een knipoog aan onze tafel vragen “of wij ook een limoncello hadden gewenst” toen hij ons onze afrekening bracht. Sindsdien noemen wij die klant uit onze buurt “de limoncello man”.

In de van Dale:

vanzelfspre’kend, bn. bw., afgeleid uit de uitdr. het spreekt vanzelf, zó dat het niet uitdrukkelijk gezegd behoeft te worden, dat men niets anders kan verwachten; voor de hand liggend: op een manier die niemand voorzien had, al werd het achteraf als vanzelfsprekend bepraatdat is toch vanzelfsprekend! – in attributief gebruik: het is de vanzelfsprekendste zaak dat daar werk van gemaakt wordt; – bw.: vanzelfsprekend eist dat veel tijd; –
vanzelfsprekend-heiddie bij nadenken zijn vanzelfsprekendheid verliest om problematisch te worden.

In ’t echte Leven:

Zo was er ook onlangs een “Vriendin” die het vanzelfsprekend vond dat zij een hele rits “Vrienden en Kennissen” mocht uitnodigen op een evenement, waar zij weliswaar met veel enthousiasme en positieve energie had aan meegewerkt, maar waar ze wel niet de finale verantwoordelijkheid van droeg als organisator. Wat er voor mij dan weer “helemaal over” was, is dat dit voor haar zo vanzelfsprekend was, dat het gewoon een taboe onderwerp werd en dat ze het problematische ervan niet kon of wou inzien.

De vergelijking met mijn voorbeeld van “de limoncello man” ligt in die “vanzelfsprekendheid”, die arrogante, lompe houding van “IK mag dat”.

Erger wordt het, als je moet vaststellen dat dit soort “vanzelfsprekendheid” de dag van vandaag “normaal” bevonden wordt, in die mate dat de meeste mensen er niet meer op reageren, omdat ze bijna allemaal dat soort “vanzelfsprekendheid” ondergaan van mensen die het normaal vinden dat men zich dingen toeëigent die eigenlijk aan een ander toebehoren. Is dat dan eigenlijk geen (soortement van) diefstal ? Daar staat men zelfs al niet meer bij stil …

 

“Vanzelfsprekendheid”
ervaar je ook steeds meer
in het verkeer. 

Weet je nog toen Steve Stevaert voor de dag kwam met “Ritsen is hoffelijk”?
Bestuurders keken naar elkaar en deden een gebaar van “ga jij maar”. Later werd het een reglement in de wegcode. Sindsdien kijkt men niet meer om: “ritsen werd vanzelfsprekendheid”.

Hetzelfde geldt voor het oversteken op het zebrapad. Een regel die vroeger bedoeld was om “hoffelijkheid in het verkeer” te bevorderen, evolueerde naar een “vanzelfsprekendheid” die dikwijls grenst aan arrogantie. Onder de hoofding “Plichten van voetgangers” vind men in de wegcode het volgende: “Voetgangers behoren, net als fietsers tot de groep van de zwakke weggebruikers. Omdat u als voetganger geen beschermend omhulsel of koetswerk heeft, zijn er regels in het leven geroepen die uw veiligheid verhogen

  1. U bent verplicht gebruik te maken van het voetpad als dat aanwezig is.
  2. Als u binnen twintig meter afstand van een zebrapad bent, moet u dat gebruiken om de straat over te steken.
  3. Voor u de straat oversteekt, moet u er zeker van zijn dat er geen verkeer aankomt of dat u veilig kunt oversteken zonder het verkeer nodeloos te hinderen.
  4. U moet altijd voorrang verlenen aan tram en trein.
  5. U moet aangepaste kleding dragen. Zorg ervoor dat u steeds duidelijk zichtbaar bent voor bestuurders. Draag bijvoorbeeld geen donkere kleren als het donker wordt.

Wat mij al onmiddellijk opviel, is dat er bij punt 3 iets ontbreekt dat ik er vroeger altijd hoorde bij vermelden: “bij het oversteken op het zebrapas heeft de voetganger voorrang nadat er oogcontact is geweest met de bestuurder van de wagen die moet halt houden”. Ook hier zal je met mij moeten toegeven dat de arrogantie waarmee men zomaar verwacht dat de wagen wel zal stoppen een fenomenale “vanzelfsprekendheid” is.

10
A NEW DAY IS BORN/POLLEN & SOKKEN/Uncategorized/You, YourSelf & RIE
0 Comments

Leve de “komkommertijd” !!!

Niet dat ik gek ben op komkommers. Geef mij liever een fris tomatenslaatje.

Maar het fijne van de “komkommertijd” is, dat de media niet elke dag die onwelriekende politieke spelletjes moeten opvolgen. Want ze zijn allemaal met vakantie. Er is nu ruimte voor meer diepgaand  leesvoer …

en of !!!

Gewoonlijk kopen wij onze weekendkranten bij de dichtstbijzijnde Standaard boekhandel. Maar vorige zaterdag (30 juli 2022) waren ze (nog) niet “met zorg gebracht”, ook niet in de grootwarenhuizen … In het vernieuwde station van Vilvoorde hebben we de laatste exemplaren kunnen op de kop tikken … We konden weer naar hartelust een paar dagen lezen …

Nog nooit was die weekendlectuur zo boeiend als vorig weekend …

De Standaard Weekblad

Vorig weekend las ik het fijnste, interessantste De Standaard Weekblad van het jaar van A tot Z.
Dat gebeurt anders bijna nooit. De ondertitel “verhalen, cultuur & gids” was voor het eerst helemaal terecht, vond ik.

Onder de dubbele hoofding “De cultuursector opnieuw sluiten was achteraf gezien een fout” en “Dat was voor iedereen in mijn omgeving vooraf al duidelijk”, maakten Kasper Goethals en Griet Plets een prachtinterview van de stijve minister van Volksgezondheid en de soepele drummer, docent en doctoraatsstudent: een open en eerlijk gesprek met Frank Vandenbroucke en Lander Gyselinck. De verschillen waren nogal te verwachten; de gelijkenissen tussen die twee schone mensen was minder evident.

Het “Pottenbakken om aan jezelf te schaven” sprak me bijzonder aan omwille van de aanpak van het artikel, van de persoonlijkheden die aan bod kwamen. DankUwelllMersie!!! Cathérine De Kock voor deze blik uit een andere invalshoek.

Alleen al de titel van het artikel van Steven De Foer, “DE SLAAF DIE ALS EERSTE ROND DE WERELD VOER”, lokte mijn aandacht onmiddellijk. Dankzij onderzoek van de Amerikaanse historicus Laurence Bergreen wordt ons een totaal nieuwe kijk gegeven op de verdiensten van Fernâo de Magalhâes (Ferdinand Magellaan). Hij sneuvelde op 27 april 1521 onderweg, in Mactan (Filipijnen) en heeft zelf dus nooit de wereld rondgereisd. Er bleven slechts 18 man en één schip over van de 260 manschappen en 5 schepen die op 20 september 1519 vertrokken waren uit Sanlúcar de Barrameda (Spanje). Bij de aankomst van de Victoria ,op 6 september 1522, had Juan Sebasián Elcano het commando in handen. Maar eigenlijk had Enrique, de slaaf, die Magellanan in de Filipijnen gekocht had, al jaren voordien de wereld rondgereisd …
Hoe geschiedenis geschreven wordt …
Maar ook hoe we moeten blijven zoeken naar wat eventueel, misschien, de waarheid zoou kunnen zijn …

En dan dat artikel van Bas van Putten, “Het laatste vluchtoord”, met als ondertitel “In je eentje autorijden is schepen achter je verbranden. De verlossing van het lawaai wordt de confrontatie met jezelf. Daar zie je de holle kern van de mens zonder bereik.”
Zàààlig geschreven. Ontluisterend. Very to the point !!!

Zo’n weekendblad gaf me weer “goesting” om zelf te schrijven …

 

 

0
POLLEN & SOKKEN/Uncategorized
1 Comment

“Gezond stokoud worden doe je zo” (De Morgen Weekend 23/07/2022)

In DE MORGEN van 23 juli 2022 schreef Jan Stevens een fijne recensie over het boek
“Leeftijd is meer dan een getal” van de Ierse topgeriater Rose Anne Kenny.

TIJDwijzers voor Vriendschap & ouderdom

Wat mij daar vooral in aansprak was de ondertitel op de voorpagina van deze Weekend De Morgen :

“Investeer in kwaliteitsvolle vriendschappen”

Toen ik, begin jaren ’70, voor de klas stond als leraar Nederlands en/of Engels in het Koninklijk Atheneum Asse, trachtte ik mijn leerlingen ook wijs te maken, dat “Vriendschap” later, in hun persoonlijke toekomst, hun belangrijkste rijkdom zou zijn. Niet het geld op hun liefst goedgevulde bankrekening !
Ik zei aan de laatstejaars, die nadien ofwel gingen verder studeren, ofwel aan een loopbaan begonnen en gingen werken : “Smijt u !!! Stel u open !!! Wees niet bang … Ge zult misschien twintig keer ontgoocheld worden, maar de eenentwintigste keer hebt ge weer één vriend meer”.

Nu weet ik ondertussen ook wel dat zulke ontgoochelingen heel hard in je hart kunnen aankomen, omdat je soms wel ècht misbruikt kan voelen. Bij voorbeeld als iemand je gedurende maanden “zijn/haar mentor” noemt, omdat je hem/haar uit  pure “vriendschap” bij elke vraag je ervaring, delen van je netwerk, massa’s contactgegevens gewoon gratis voor niks meegeeft, maar daarna helemaal geen rekening houdt met opmerkingen die niet in zijn/haar kraam passen en gewoon koppig, respectloos, vanzelfsprekend gewoon doet wat hij/zij wou doen. Als dat dan volledig indruist tegen jouw ethiek, tegen jouw gevoeligheid voor deontologie, tegen jouw verantwoordelijkheidszin … dan kan dat pijn doen.

Maar dan nog … moet je ervan uitgaan dat je vrijgevigheid ook andere mensen heeft geholpen en mag je met een gerust gemoed achterom kijken en in de spiegel kijken en aan die blik daar stilletjes een oogje pinken en zeggen: “Ge hebt goed gedaan, Manneke”.

Eenrichtingsverkeer kan soms recht naar een afgrond leiden: “One bridge toi far and there’s no way back” … Spijtig maar helaas.

 

3
Uncategorized/You, YourSelf & RIE
0 Comments

Maar het was geen slang!

Een jaar of zestien moet ik geweest zijn …
In een vakantiekolonie in Oostduinkerke was ik als hulpmonitor aangeworven om kinderen te begeleiden en met hen te gaan zwemmen in de zee, te gaan spelen op het strand en in de duinen.
Tegen vier uur bracht men ons grote blikken dozen, zo van die koekendozen, maar dan zonder merk op de doos: dat waren onze boterhammen met choco … en zand.
Het is van toen dat ik altijd zeg: “Eén dag aan zee is gelijk aan een week zand in je bed.”

Het eten was er voortreffelijk in die vakantiekolonie: zowel ’s morgens, ’s middags als ’s avonds.
Bij het ontbijt was er dikwijls een halfgekookt eitje: we sneden onze boterhammen in “soldaatjes” om in het eitje te betten; lekker was dat.
Het middagmaal bestond altijd uit een stukje vlees (zowel kip als runds- of varkensvlees), groenten en flauw gekookte aardappelen. Op vrijdag: vis.
’s Avonds kregen we brood met confituur. Al waren we al wel begin jaren ’60, de vierkante sneetjes wit brood deden soms denken aan dat van de Expo-’58.

Alle kinderen waren blij. Dat dachten wij.
Behalve toen we er eentje moesten gaan zoeken die was gaan lopen: aan onze aandacht “ontsnapt”. Alle monitoren en hulp-monitoren werden onmiddellijk gealarmeerd, zelfs het keuken- en onderhoudspersoneel werd erbij gehaald en er werd een zoektocht georganiseerd. We vonden “ons mannetje” terug in Koksijde. Hij dacht zich nog net te verschuilen tussen geparkeerde wagens, maar we hadden hem gezien. Hij had heimwee naar huis.
Een fijn gesprek met een verpleegster, die hier meer de functie van psychologe moest uitoefenen, gaf hem weer de moed om zijn vakantie verder door te brengen met alle andere kinderen.

Overnachten deden we in een vakantietehuis in het centrum van Oostduinkerke. Zo’n “kamp” lijkt wel op een schoolgebouw, maar het was er wel knus en gezellig gemaakt door het decor dat de kinderen zelf hadden gemaakt op regenachtige dagen.
Sommige bedden piepten wel, maar de matrassen waren zacht. De lakens ook. De dekens van het soort irritante wol, die jeukte, waren het enige minpunt. Het was er, normaal gezien, goed slapen.

Toch werd ik op een nacht plots wakker. Ik droomde dat er een slang in mijn pyjama was gekropen.
Maar het was geen slang!
Het was de pastoor die in mijn pyjamabroek op zoek was naar dat kleine speelgoed tussen mijn benen. Als zoiets gebeurt krimpen de meeste kinderen en jongeren van angst, te bang om te bewegen, durven niet voor zichzelf opkomen … in die tijd toch zeker niet … want toen “deden pastoors en bisschoppen” zoiets toch niet!
In mijn geval was dat “pech” voor meneer pastoor. Ik was nogal assertief opgevoed en het resultaat was dat meneer pastor een lap om zijn oor kreeg …
De volgende dagen heb ik hem niet meer gezien.

Ik heb er pas later bij stil gestaan: dat het jongetje dat was gaan lopen had misschien ook wel gedroomd dat er een slang in zijn pyjama was gekropen …
Maar het was geen slang!
Wie weet …
Misschien heeft hij het aan die verpleegster verteld. Misschien heeft zij die pastoor aangeraden om “ergens anders voor slang te gaan spelen”.

 

0
Uncategorized
0 Comments

“Dokter Stoelendans” Zahra JAVDANI, Oogarts

Wat een avontuur

Begin juli 2020 …

De tijd verstrijkt …

De zon stijgt …

Ons zicht zakt zichtbaar …

We dachten dat het tijd was om bj de optieker sterkere brilglazen te gaan bestellen.
Maar we gingen deze keer eerst om advies bij een oogarts in het A.Z. Portaels te Vilvoorde.
Vandaar dat we een afspraak wensten te maken met de oogarts waar we al eens langs geweest waren:
dokter Christophe De Keyser. De laatste keer was dat wel al een dik jaar geleden, in januari 2019.

Maar op het secretariaat van het ziekenhuis vertelden ze ons dat we heéel lang zouden moeten wachten om met hem een afspraak te krijgen.
“Dan maar eens een andere oftalmoloog proberen zeker …???…” dachten we.

Zo belandden we – helemaal per ongeluk * – op 27 juli 2020 – in het A.Z. Jan Portaels bij dokter Zahra Javdani.
De afspraak was voorzien om 17u00, maar het was 18u05 vooraleer het onze beurt was en het was al 20u00 toen we opnieuw buiten waren. (* “c’est le cas de le dire”)

Met een nieuwe afspraak, maar deze keer, in de privépraktijk van dokter Javdani, in de Leuvensestraat te Vilvoorde.

Sinds ons bezoek daar, op 20 oktober 2020, kreeg ze van ons de bijnaam

“Dokter Stoelendans”

Het was daar inderdaad een totaal chaotische toestand: iedereen had zijn mondmasker aan, want corona, weet je wel … maar alle patiënten moesten ook van het ene toestal naar het andere, om beide ogen op alle mogelijke manieren te onderzoeken. van het ene toestel naar het andere betekent ook: van de ene stoel naar de andere … Ondanks de “voorzichtigheid”/”ongerustheid”/”angst” om toch niemand met corona te besmetten, moest je dus telkens een andere stoel “vast pakken”, die net voordien door iemand anders “vastgepakt” was.
Ik ben niet van “het bange soort”, maar ik hou wel van een bepaalde logica, van een consequent gedrag

De afspraken volgden elkaar op: 22 januari 2021
22 februari 2021
23 februari 2021
8 maart 2021
Bij Mie wordt op 16 maart 2021, op haar verjaardag !!! van 09u00 tot 18u00 op regelmatige tijdstippen de druk in haar ogen gemeten … Om 18u00 hebben ze daar samen gedanst …

Operatie linkeroog
4 maart 2021 wordt mijn linkeroog geopereerd aan cataract
5 maart: controle
9 maart: tweede controle

Operatie rechteroog
15 maart: pre-operatieve tests
18 maart: operatie
19 maart: controle
23 maart: tweede controle

Ik kan nu voor een groot deel zonder bril : ver kijken, met de auto rijden …
maar om te lezen moet ik toch nog een hulpmiddel gebruiken :
Ik koos ervoor om mijn nieuwe varilux “glazen” in mijn “oude” bril te laten zetten, zodat ik niet telkens moest manoeuvreren met “bril aan, bril af, bril aan, bril af, enz. …”
Ook met die mondmaskermiserie van tegenwoordig is het een enorm voordeel dat ik de mensen zonder bril ook herken, want ik moet altijd kiezen: mèt mondmasker is het kijken in de mist …

Op 20 april moeten mijn ogen nog eens getest worden …
Waarom ? Alleen Zahra kan het weten
Op 20 juli kwam er weer een test …

Nu zou ik drie jaar verder kunnen zonder tests of controles :
“qui vivra verra” …

11
Uncategorized
1 Comment

Van Vrij Onderwijs naar Vrije Universiteit …

Van Tienen/Tirlemont naar Schaerbeek/Schaarbeek
Van de “suikerstad” naar de “ezels”

Met het woord “Vrij” heeft men het duidelijk niet altijd over hetzelfde …

Toen mijn ouders van Tienen naar Schaarbeek verhuisden was ik amper 3 jaar geworden.

Mijn moeder wou me inschrijven in een kleuterklas, zodat zij kon gaan kuisen bij de dokter rechtover, of de beenhouwer (Boucherie Achille) naast het huis op de Chazallaan 97, waar wij op het appartement van de eerste verdieping woonden. Mijn vader was beroepsmilitair, “gekazerneerd” op het Daillyplein, dat hogerop lag, daar waar de Chazallaan “eindigde” (of begon?).
Dat moet voor mijn moeder niet zo eenvoudig geweest zijn, want ik moest bij de nonnekes van het Institut de l’Annonciation in de Jos Impensstraat. Het was een Franstalige “crèche”. Was er dan geen Nederlandstalige kleuterschool in de buurt? Of was mijn moeder zo vooruitziend dat ze mij in een “école d’immersion” (avant la lettre) inschreef, in 1950, dus vele jaren vooraleer er een of andere wijze minister van onderwijs dat als systeem had uitgevonden. Dat “taalbad” heeft me in ieder geval geen windeieren gelegd. Het was integendeel, een serieuze “investissement pour l’avenir”.

Ik was amper 5 toen mijn moeder me ging inschrijven in de lagere school van Sint-Jan-Baptist-de-la-Salle, bij de Broeders van Liefde. Broeder Jozef, de “overste” van de school, wou mij aanvankelijk weigeren in te schrijven als leerling in zijn school, “omdat ik te jong was” voor het eerste studiejaar:
de meeste leerlingen waren immers ten volle 6 jaar in september; ik zou dat pas het jaar nadien in januari worden.

Maar hij kende (moeder) Louiza Cabergs niet … Nadat mijn mama een beetje had aangedrongen, kwam er als vanzelfsprekend een compromis uit de bus: ik mocht mijn eerste schooljaar aanvatten, maar als ik het een beetje te moeilijk zou hebben zou ik sowieso moeten overzitten.

Pech, Broeder Jozef, ik was de eerste van de klas !!!
(eerste studiejaar: derde van rechts, met das /;-)
Pech, Broeder Jozef, in het 3de studiejaar was ik weer de eerste van de klas !!!
(eerste van links, mèt das /;-)

Een foto van het 2de studiejaar heb ik (nog) niet terug gevonden …

Pech, Broeder Jozef, ook in het 4de studiejaar was ik alweer de eerste van de klas !!!
(derde van rechts, met das: mijn mama vond dat ‘moeten’ voor op de foto /;-)
Pech, Broeder Jozef, ook in het 5de was nog eens de eerste van de klas !!!
Pech, Broeder Jozef, om de zaak helemaal te “verpesten” was ik ook in het 6de nog eens de eerste van de klas !!!

Het valt mij op dat ik geen enkele naam kan noemen van een of andere schoolmeester. Al herinner ik mij dat die van het zesde studiejaar wel een heel sympathieke was. Maar ja, dat was geen Broeder van Liefde …

De Broeders van Liefde leefden samen met de Frères de la Charité van de Ecole Saint-Jean-Batiste-de-la-Salle in een groot gebouw dat uit drie delen bestond. De ingang van de Franstalige lagere school bevond zich aan de rue Léon Mahillon en de Nederlandstalige in de Radiumstraat … In het centrale gedeelte woonden de paters. De onderwijs subsidies werden, zoals nu nog steeds /;-), eerlijk verdeeld over de twee scholen … al kwam de totaalsom uit op 4 x ⅓, namelijk ⅔ voor de FR-talige + ⅔ voor de NL-talige afdeling, zodat het centrale gedeelte van het gebouw, ook ⅓, een dubbele toelage mocht ontvangen, al waren er daar geen klassen, maar wel de appartementen van de paters.

Je zal die school niet meer terugvinden op de kaart van Schaarbeek: nu heet ze Ecole Notre Dame de la Paix & Collège Roi Baudoin en er is ze enkel nog een Franstalige school: on est à Schaerbeek, n’est-ce pas.

Maar dan … ging ik naar het Koninklijk Atheneum van Etterbeek
“Vaarwel Nonnen en Paters” van het Vrij Onderwijs … het Vrij(e)denken lonkt !!!

De Klas van KAE 59-60
De 6de Latijnse van het KAE 1958-1959
(in het KAE zat ik meestal achteraan: hier, die met zijn broske voor de kachel)

Het zal je wel opgevallen zijn: hier zaten niet alleen jongens, maar ook meisjes op de schoolbanken … en – naar het schijnt was dat toen al uniek voor het KAE – zaten jongens en meisjes ook niet in aparte rijen.

De 5de Latijnse van het KAE 1959-1960
(voorlaatste bank links, met bril)

Eigenaardig genoeg zitten de meisjes hier allemaal achter elkaar rechts. Misschien was dat de wens van de klastitularis, want dat de meisjes apart zaten, dat was niet de regel in het KAE …

De 4de Latijnse van het KAE 1960-1961
(ik zit (uiteraard) achteraan, links van de lerares)

Ik heb geen idee of de fotograaf vrijwillig links vooraan een hoek afgesneden had en of er daar niemand zat: dat zou wel eigenaardig geweest zijn. Ik herinner me wel dat ik smoorverliefd was op dat mooie meisje met haar hand onder haar kin. Zie je ook die tweeling, die achter elkaar zitten? Dat zijn Toon en Hein Van den Brempt, met dewelke Kristien Hemmerechts het boek “HET VERDRIET VAN VLAANDEREN” schreef, met als ondertitel: “Op pad met Hein en Toon, tweeling van de collaboratie” (19/02/2019 uitgegeverij De Geus). Tony en Hein kwamen ook aan bod in de VRT Canvas-reeks “Kinderen van de Collaboratie”.

Latijn was niet mijn lievelingsvak. Al heb ik later gekozen om Germaanse Filologie te gaan studeren, verliep het in het atheneum toch beter voor wiskunde. Op het schriftelijk examen werd ik betrapt met spiekbriefjes: een klasgenoot had me verraden (per ongeluk? omdat hij naar mij had gewezen om degene die naast hem zat te tonen “dat ik weer bezig was”)

Voor het schooljaar 1961-1962 stapte ik dan maar over van de Latijnse naar de Moderne

In de 3de Moderne van het KAE 1961-1962
(zit ik achteraan rechts in het hoekje)

“De Smets”, onze leraar wiskunde, staat ook achteraan op de foto, naast mij. Voor het schriftelijk examen op het einde van dat schooljaar, moest ik vooraan, aan zijn ‘pupiter’ gaan zitten: “Zo zult ge zeker niet kunnen afschrijven”, zei hij. Waarop ik antwoordde: “Voor wiskunde heb ik dat niet nodig”.

De Moderne … dat was “een wereld van verschil” met de Latijnse: zelfs de turnles was helemaal anders. De sfeer tussen de klasgenoten was warmer, sportiever, vinniger. Er gebeurde altijd wel “iets” waarmee onze onderlinge solidariteit op de proef werd gesteld. Het was een klas vol vechtersbazen: maar wel alleen wanneer ze uitgedaagd werden. Sportief waren we allemaal! “Den Tonke”, net voor mij aan het venster, was bokser. Naast hem: Marnix, internationaal handbalspeler. De “Faa”, “Grauwels”, “Schotte”, … Ikzelf deed toen aan gewichtheffen en romeins worstelen. Geen doetjes dus, in de Moderne.

In de 2de Moderne van het KAE 1963-1964
zat ik – eigenaardig genoeg – vooraan op de foto (met rolkraag)

By the way … zowel in de 3des als in de 2des was ik de eerste van de klas. Toch heb ik mijn “poësis” (alhoewel deze “titel” alleen gebruikt mag worden voor de Latijnse) moeten overdoen: ik was heel “stout” geweest; had een bommetje laten ontploffen in het bureau van de prefect terwijl ik helemaal aan de andere kant van de speelplaats was … maar ik werd weer verraden door één van die leerlingen van de Latijnse. Wat er eigenlijk juist allemaal gebeurde is een verhaal op zich: te lang om hier te vertellen. Ik dubbelde dus mijn schooljaar en was het jaar nadien opnieuw “de eerste van de klas”.

In de 1ste Moderne (Wetenschappelijke) aan het KAE 1964-1965
(de enige gast met een witte pull aan)

De grote schoolmeester achteraan was onze klastitularis, leraar Frans, Emile Kesteman: een schat van een mens. Hij zorgde er zelfs voor dat ik in het jaar 1965 gedichten in het Frans heb kunnen publiceren in het tijdschrift “LES ANALECTES DES PERMANENCES POETIQUES” (Collections PePo). Onze leraar tekenen, Tom Payot, illustreerde er de gedichten. Emile Kesteman zou later ook nog een poëzieclub organiseren in Het Goudblommeke in Papier – La Fleur en Papier Doré.
Rechtsachter mij, met bril en grote glimlach, zit Julien Vrebos.

Dat “de Moderne” veel sportiever waren dan “de Latijnse”, bleek ook uit het feit dat we ook wel eens een voetbalwedstrijd gingen spelen. Hieronder zie je het onoverwinnelijke KAE-elftal van toen, met, staande van links naar rechts: Robert Steuts, Eddy Reynaert, Raymond De Schrijver, Rudi Segebarth, Christian Van Diest, Marc Delapara en gehurkt: Gilbert Noyen, Georges Timmermans, Johan Vermeyen, Henri Vandenberghe (jawel /;-) en Jan Van Riemsdyck.

In juni 1965 behaalde ik dus, aan het Koninklijk Atheneum Etterbeek, mijn Diploma Hoger Secondair plus ook nog het Getuigschrift Hoger Secundair. Waarom dat twee moesten zijn voor de prijs van één? Dat weet ik niet meer: heb ik het ooit geweten, begrepen?
Om hogere studies te kunnen/mogen volgen moest je in die tijd nog een “Bekwaamheidsdiploma tot Hoger Onderwijs” behalen. Toch als je geen diploma had van “Klassieke Humaniora” (de Latijnse dus). Dat behalve ik dan in september 1966.

Rijksnormaalschool Sint-Pieters-Woluwe

Ik wou eigenlijk universitaire studies aanvatten. Maar, aangezien mijn ouders ervan overtuigd waren dat ik daartoe “te lui en te dom” was, werden het eerst twee jaar “Regentaat”, zoals dat in de volksmond werd genoemd. Zo behaalde ik dus eerst, in juni 1967, een diploma voor “Geaggregeerde Lager Secundair Onderwijs”, in Sint-Pieters-Woluwe aan de Rijksnormaalschool (die nu niet meer bestaat) om nadien toch de stap naar de VUB te kunnen/mogen maken.

In de klas met Roland Laridon, leraar Nederlands

Net als aan het Koninklijk Atheneum Etterbeek hadden we ook hier, in de Rijksnormaalschool, te maken met een aantal straffe leraars die ik nooit zal vergeten: Roland Laridon voor Nederlands, Frans Dewreede voor Engels, Lydia Spiessens voor Duits, Guy Maes voor pedagogie en didactiek.

Ik vond ook nog een foto van de klasgenoten op de speelplaats

Op de speelplaats van de RijksNormaalSchool Sint-Pieters-Woluwe ergens in 1966 (?)

Daar zitten 9 schelmen te lachen naar een fotograaf. De namen van die gasten kan ik slechts onvolledig opsommen, ofwel de voornaam, ofwel de familienaam, soms beide:
??? Couck, ??? Jacobs, ??? Junius, John…???…, ??? Van Cauwenbergh, ??? Van Isterdael, Norbert Schottey en Raf Peeters (die allebei ook van het KAE kwamen, net als ik) Henri Vandenberghe.

Op een fancy-fair van de RNS-SPW brachten wij, Raf, Norbert en ikzelf een optreden met Negro-Spirituals (oesje, misschien mag je dat woord tegenwoordig niet meer gebruiken …) onder de naam Woluwe Singers

The Woluwe Singers

en dat was zo’n succes … dat we nog gevraagd werden voor een aantal optredens …

Na die twee jaar aan de Rijksnormaalschool vroeg ik mijn ouder “of ik nog bij hen mocht blijven wonen, zonder huur noch kost en inwoon te moeten betalen”. Ik beloofde van zelf te gaan werken terwijl ik aan de VUB studeerde … om zo ook zelf mijn studies, mijn boeken en mijn andere uitgaven te bekostigen.

En toen was ik eindelijk waar ik moest zijn …
aan de Vrije Universiteit Brussel …
waar Vrij Onderzoek geen loos begrip is.

3
Uncategorized
1 Comment

BEPost & PostNL

Bij BePost
krijgen ze subsidies voor het aanwerven van “laag-geschoolden” zoals ze die noemen. Soms zijn dat zelfs analfabeten: ze kunnen niet (goed) lezen noch schrijven. Dat kan soms nare gevolgen hebben voor de “mensen” die de brieven niet ontvangen die hun geadresseerd waren … maar elders beland zijn.

Er zijn natuurlijk meer De Greef-en en Vandenberghes en Peetersen en Janssensen …

Onlangs viel er een “herinnering” in onze brievenbus, van een parkeerboete waarvan ik mij niet herinner dat ik die eerste maning zou ontvangen hebben. Er werd ook in gedreigd dat de volgende herinnering misschien een aangetekende convocatie voor de rechtbank zou zijn, met nog een nalatigheidsboete bovenop de parkeerboete.
De “nalatigheid” van BePost … daar wordt niets aan gedaan.

Ik ben zelf ook al brieven die verkeerdelijk bij ons terecht kwamen in de juiste brievenbussen gaan steken. Maar er zijn zeker en vast ook mensen die de verkeerd aangekomen post gewoon bij de stapel papier gooien, die in een hoekje ligt te wachten tot ze die komen ophalen.

Ooit zal alles beter functioneren …
Ooit …

Wat PostNL betreft :
De leveranciers van PostNL hebben dan weer een ander probleem:
zij kennen blijkbaar de voorrangsregels van het verkeer in België niet. Let maar op als er één op een rondpunt “afgevlogen” komt … zij stoppen niet, want “Maak plaats, maak plaats, maak plaats, ze hebben ongelooflijke haast”.
“Beware of the white van” is een gekende uitdrukking die zeker past op PostNL.

Maar ja …

in België kan en mag àlles …

3
A NEW DAY IS BORN/POLLEN & SOKKEN/SCHATTEN OP ZOLDER/You, YourSelf & RIE
0 Comments

Museum Mag – Muziek Niet

Men zegt ons dat de corona oorlog pas zal gewonnen zijn
als iedereen, of toch minstens 70% van de bevolking,
gewapend zal zijn met een vaccin
maar dat we ondertussen wel wat veldslagen kunnen winne
door alles op slot te draaien waar veel volk naartoe komt.

Men zegt ons ook dat men onze Cultuur belangrijk vindt …
maar de werkelijkheid is, in deze tijden van pandemie,
dat de culturele sector de enige is die verwaarloosd wordt.
Alleen de museums mochten – na de eerste “blijf in uw kot” periode -voorzichtig hun deuren openen. We mogen dus van geluk spreken, want in de meeste andere Europese lidstaten zijn de museumpoorten dicht.

“Iedereen gelijk voor de wet”

Men houdt wel rekening met enkele, vooral economisch belangrijke sectoren. Alle winkels mogen open op voorwaarde dat ze een aantal “regels” respecteren die corona-proof “shoppen” moeten mogelijk maken. Bij voorbeeld: één persoon per winkelkarretje met neus-mondmasker …
Voetballers mogen altijd al met de bal “spelen”, het gras vol spuwen en mekaar rond de nek vliegen als ze dan eindelijk eens een doelpunt hebben gemaakt. En of ze de grasmat betreden of niet, de miljoenen €€€ komen sowieso op de rekening (liefst in het buitenland) terecht.
Maar muzikanten en acteurs hebben (bijna) uitsluitend thuis moeten/mogen “spelen”, via uitgestelde of rechtstreekse “livestreamings”. De meeste artiesten hebben geen vaste €€€stroom naar hun rekening, zijn niet “beschermd” tegen ongevallen. Als ze in een academie of een conservatorium les geven, dan hebben ze nog een vast loon getrokken. Maar al die andere muzikanten zien al maanden “zwarte sneeuw”.

Men zegt ons dat onze politici ons land of gewest of gemeenschap op democratische wijze (moeten) besturen. Al is het feit dat er enkele ministers niet eens op de kieslijsten stonden toch op zich ook al geen goed voorbeeld van Goed Bestuur.

“Living Museum
of
Dying Music”

Men zegt ons dat wetenschappers steeds nieuwsgierig moeten zijn, dat ze ook op creatieve manier te werk gaan in hun zoektocht naar antwoorden op grote of kleine vraagstukken en dat ze, net als detectives met een vergrootglas, ook op verborgen plekjes gaan speuren naar oplossingen voor allerlei problemen.

Creativiteit is dus zeker geen monopolie van de culturele sector, maar om te overleven moeten zowel de Artiesten als de Organisatoren heel wat creativiteit aan de dag leggen.

Zo waren mijn Goede Vriend Guy Trifin en ikzelf
op dinsdag 16 februari 2021 de gelukkige aanwezigen op een schitterend initiatief van MuziekPublique in het Théâtre Molière, Bolwerksquare 3 te Elsene, 1050 Brussel, bij de Naamse Poort.
We mochten met 4 personen (“one of the very many corona rules”)
op Museumbezoek en kregen 3 prachtige mini-concertjes voorgeschoteld … ingekaderde kunst zoals het in een museum past.

Eerst gingen we de trap op naar de derde verdieping …

© Rie

… om naar Vardan Hovanissan, Malabika Brahma en Emre Gültekin te luisteren. We hebben in het MuziekMusée kunnen genieten van een concertje van ongeveer 45 minuten. De kwaliteiten van Vardan en Emre kende ik al jaren, maar nu was ik toch serieus on der de indruk van die stem van Malabika.
Braaf, met neus-mondmaskers aan, op vier ver van elkaar verwijderde stoelen, zien we te genieten van Live Muziek. En we hebben de muzikanten niet geknuffeld, zelfs onze ellebogen hebben elkaar niet aangeraakt.

Daarna mochten we naar de grote zaal in het Molière Theater. Het contrast was enorm: een zaal van pakweg 300 seats waar 4 mensen ver van elkaar verspreid naar 2 fantastische muzikanten zaten te luisteren. Het was eigenlijk wel aandoenlijk, hoe blij Wouter Vandenabeele & Bao Sissiko waren dat ze toch nog eens in ’t ècht mochten spelen voor èchte mensen.

© Rie

Hij nodigde het “voltallige publiek” wel al uit om in april … of mei … of juni
in deze mooie bonbonnière naar de voorstelling van hun nieuw album te komen luisteren: die CD is al een hele tijd klaar, maar kon – we weten allemaal waarom – nog niet aan een publiek worden gepresenteerd.

Dan mochten we naar het gelijkvloers van het Théâtre Molière, waar het foyer van MuziekPublique zich bevindt.
De bar was uiteraard gesloten – we weten allemaal waarom er in geen enkel museum iets gedronken kan worden – dus ook niet in dit
“Levend Museum van Stervende Muziek”.
Er werd hier wel meteen duidelijk gemaakt, dat ze nog niet helemaal dood is, de Cultuur. Maar ze moet wel dringend de nodige zorgen krijgen of ze sterft aan een slepende ziekte, veroorzaakt door een virus waar ze zelf niets kan aan doen.
We mogen dit toch niet laten gebeuren, dat dergelijke Schoonheid uit ons leven zou worden verbannen, geschrapt, vermoord …
zoals deze van het trio Les Contes d’Alfonsina:

De passie die Sofia Romano, met haar mooie stem uitstraalde, het discrete maar fijne gitaarspel van Marco Papadia en de vurige viool van
Fred Gairard zorgden voor een mooi orgelpunt bij ons bezoek aan het
“Living Museum of Dying Music”

Zàààlig was dat voor ons, om muzikanten nog eens “in ’t ècht” bezig te zien en te horen. Ook voor hen was het een emotioneel moment, om nog eens voor een “ècht publiek” te kunnen (mogen?) spelen … al moet het tegelijk wel triest zijn geweest van met 2 prachtige artiesten op het podium 4 mensen in een gewoonlijk volle zaal te zien zitten.

Een hartelijk DankUwelllMersie!!! aan de Muzikanten en aan de hele ploeg van MuziekPublique !!!

Er waren eigenlijk drie sessies in de loop van de namiddag. Guy en ik waren de gelukkigen die, zoals dat nog al eens gebeurt, bij de laatsten waren, die het licht uit doen.
In de eerste sessie werd geconcerteerd door Tammam Al Ramadan & Fakher Madallal, Constanza Guzmán & JeanFrançois Prins en Patricia & Osvaldo Hernandez
De tweede sessie bracht ook weer drie groepen Las LLoronas (Sura Solomon, Amber in ’t Veld, Marieke Werner), Euforró (Jonas Malfliet, Antoon Kindekens, Alice Loparic) en het trio van Emanuela Lodato, Vincent Noiret, Jonathan De Neck

Zeven werken van barmhartigheid ?

Let wel, ook “koken is kunst” !
Het is niet aan iedereen gegeven om “hongerigen te spijzen” op stijlvolle en tegelijk warme, gezellige wijze. Het vraagt soms veel talent om sommige mensen, de arroganten zowel als de sympathieke, op een vriendelijke manier alleen mar lekkers op hun bord voor te schotelen.

Ook de “dorstigen laven” is soms pure kunst. Om “een goei pint” te tappen moet je over het juiste talent en heel wat vaardigheid beschikken. Het vraagt ook heel wat mensenkennis. Niet elke tooghanger is “sociaal”. Een goede cafébaas moet ook een beetje “psycholoog zonder diploma” zijn.

De sociale en de psychologische rol van de horeca sector komt af en toe wel eens aan bod, maar meestal hoor je alleen het cliché-achtige geklaag van de kleine zelfstandige ook. “Om de poen is het te doen”. Het zou mijns inziens “wijzer” zijn om het ook over hun “vakmanschap” te hebben, over de creatieve aspecten in hun beroep.De naakten kleden

© Caravaggio

Omdat we de naakten moeten/willen kleden zijn die winkels wèl al lang open mits respect voor “de regels”

Met de vreemdelingen herbergen hebben we het al langer lastig, want die “komen ons werk afpakken” zeggen de meest rechtse lieden onder ons.

De zieken verzorgen !!! Corona zal in deze materie hopelijk wat positieve sporen nalaten. Dat kan dan wel alleen op voorwaarde dat onze politici hebben ingezien hoe nefast hun jarenlange “besparingen” zijn geweest. Applaus op de balkons en witte lakens aan de vensters zullen het probleem in de toekomst niet oplossen. Maar de bevolking kiest voor en betaalt politiekers om het dagelijks leven te verbeteren. Niet om het ondraaglijk te maken !

De gevangenen bezoeken: ik vrees dat ook hier corona serieus “huis gehouden” heeft. Net als in de rusthuizen (pardon, dure woonzorgcentra) waren de mensen hier dubbel geïsoleerd. Niemand mocht bezoek ontvangen: dat moet toch wel heel er zijn om geen echtgenoot/echtgenote, geen kind(eren) op bezoek te (mogen) krijgen

De doden begraven ? Men zou denken: “Dat is nog eens een sector met toekomst. Zo’n pandemie doet de kassa rinkelen !!!” Maar … begrafenissen zonder koffietafels, met een klein aantal mensen die toegelaten worden om “afscheid te nemen” van hun naasten, geliefden, vrienden … toch ook niet zo evident.

Nog eentje …
om te lachen :

De zeven geestelijke werken van barmhartigheid zijn:

  1. De onwetenden onderrichten
  2. In moeilijkheden goede raad geven
  3. De bedroefden troosten
  4. De zondaars vermanen
  5. Het onrecht geduldig lijden
  6. Beledigingen vergeven
  7. Voor de levenden en overledenen bidden
28
POLLEN & SOKKEN/You, YourSelf & RIE
1 Comment

Brusselaars en “hun Zenne”

Steden worden geboren waar stromen bijeen komen,
waar rivieren samenvloeien, waar mensen elkaar ontmoeten op plaatsen waar ze mogen handeldrijven, waar ze stoffen en meubels kunnen ruilen voor eetwaren en vice versa. 

Maar Brussel, och arme, werd geboren op een moeras tussen verschillende rivierarmen. De naam Broek-sele, komt uit het oud-Germaanse Broka, dat “moerassig gebied” betekent en Sali wat staat voor “uit één ruimte bestaand huis”.

So, Brussels became a city, on a place on the brooks, where people felt home on the marsh between the river arms of the Zenne … or Senne, if you prefer.

Brussel, hoofdstad van België, Vlaanderen en Europa, werd door haar eigen bewindvoerders vaak verwaarloosd en meermaals verkracht. 

Denk maar aan de hele buurt rond het Noordstation, waar alles en vooral iedereen, moest wijken voor een megalomaan project:
“World Trade Center” klinkt stoer, maar heeft alleen met poen te doen. 

De chirurgische ingreep halverwege de 19de eeuw, om Noord- en Zuidstation met elkaar te verbinden, ook bekend als “Spoorlijn 0”, heeft een enorme sociale impact gehad. Maar ja, in Parijs en in Londen moet je toch nog altijd station in en station uit, om met de trein verder door te reizen.

Het is nog veel erger gesteld met de hele strook van aan het Jubelpark tot het Luxemburgplein, waar alles moest sneuvelen voor de macht, voor het Europees kapitaal. Wie weet daar nog, ergens tussen de gedrochten van Europese kantoren, het mooie Résidence Palace liggen? Behalve dan de journalisten die er naar het Internationaal perscentrum gaan. Misschien zijn ze er wel al op restaurant geweest, maar hebben ze nog nooit het prachtige zwembad gezien in dit art-deco gebouw van architect Michel Polak.

Bruxelles, capitale de la Belgique, de la Flandre et de l’Europe, …
la Communauté Française lui a lâchement tourné le dos
pour aller installer sa Fédération Wallonie-Bruxelles à Namur …
avec balcon et vue sur Meuse.

“Ah (très cher André Bialek) la belle gigue” que nous aurions pu danser … mais il y a déjà trop longtemps qu’on “ne sait plus sur quel pied on pourrait se mettre à danser”.

Water heeft een bijzondere aantrekkingskracht. Het zorgt ook voor “verbinding”. In de 15de eeuw werd er reeds, naast een kronkelende Zenne, een beter bevaarbaar kanaal aangelegd: de Bruesselsche Schipvaert verbond in 1561 Brussel al met Willebroek.

Een stad zonder stroom is als een dorp zonder ziel.
Brussel heeft haar Zenne overwelfd tussen 1967 en 1871.
Soignies (Zinnik, pour les Flamands) deed dat tussen 1896 en 1933 en Vilvoorde en Halle konden het ook niet laten … tussen 1933 en 1955.

Brussel bestaat alleen nog uit beken: de Maalbeek stroomt vanuit de abdij Ter Kameren in Elsene via Etterbeek en mondt in Schaarbeek uit in de Zenne. Maar ook de Maalbeek werd grotendeels overwelfd: er blijven alleen nog zes vijvers over van aan Flagey tot in het Josaphatpark.

Brusselaars dromen al lang om “hun Zenne” weer te zien. Ze hebben ze zelfs een vereniging voor gesticht: de vzw ZenneSenne asbl en/of 
De ZenneZotten. Ik herinner me nog een actie op 19 november 2008 in de Ortsstraat: Brusselse schoolkinderen hebben er gevist in containers aan de Beursschouwburg.

Brussel kreunt en weent, Manneke Pis plast 24/7 en heeft geen last van zijn prostaat … en het Bronzen Zinneke … die doet alsof hij tegen een paaltje zeikt aan de hoek van de Kartuizersstraat en de Oude Graanmarkt.

“Brussel g’hebt mijn hart gestolen” zingt Johan Verminnen.
4
%d bloggers liken dit: