A NEW DAY IS BORN
2 Comments

Leerling leert Meester

“RIEke BLOGt”
Gisteren kreeg ik een sessie “Wegwijs in het Bloggen” van een oud-leerling van mij. Dat gaf me een heel fijn en tegelijk raar gevoel. Misjel was nog altijd dezelfde “maft” als toen ik hem les gaf in het begin van de jaren ’70 aan het Koninklijk Atheneum Asse. Je kan je niet inbeelden wat zoiets met je doet, als een oud-leerling zijn oude leraar komt uitleggen hoe hij zijn weg kan vinden in het labyrint van een WordPress blog.

“RIEke BLOGt”
Het is vlugger gezegd dan gedaan.
Net als met alle andere computertoestanden ben ik autodidact. Ik hoor bij die generatie die nog leerde “blind typen” met een houten bakje over mijn vingers terwijl ik op de mechanische toetsen drukte van een oude typmachine en terwijl ik richting schoolbord keek, waar een map hing van een toetsenbord. Je weet wel, zo van die rollen, die vooral gebruikt werden om landkaarten op te hangen voor het zwarte bord.

Bon. Ik ben eigenlijk al blij dat ik een tekst kan typen, die dan zwart op wit op het scherm verschijnt. Maar ik zou zo graag meer kunnen doen met dat ding: illustraties toevoegen, andere lettertypes gebruiken, grotere en kleinere letters, … Voor die snotapen van 40 à 50 jaar is dat allemaal zo vanzelfsprekend. Ze zijn er ook mee geboren. “Ils sont tombés dans la marmite”, zoals Obelix in de “potion magique”. Maar voor zo’n nog redelijk jonge “ouwe” is dat geen kattenpis.

Enfin, “RIEke BLOGt” verder …
En met de uitleg van gisteren kan ik al iets meer dan voordien. Ik weet vooral al beter wat ik waar moet zoeken. “Pages”, “Appearance”, “Widgets”, … ze hebben nog veel geheimen voor mij, maar ik heb de indruk dat ik ze die geheimen allemaal ga ontfutselen … als ik genoeg tijd kan vrijmaken om op zoektocht te gaan …

En dat …
is dan weer een ander probleem.

12
POLLEN & SOKKEN
0 Comments

Vrijwilligers Aller Steden Verenigt U in Antwerpen voor “’t Schoon Verdiep”

Geef toe, je zou al voor minder in Antwerpen gaan wonen.
Daar hebben ze zo’n respect voor vrijwilligerswerk, dat ze er zelfs graag bij de politie zouden willen inlijven. Niet in de hospitalen, Niet in de Cultuurcentra. Neen, bij de locale politie! Om te helpen “orde” op zaken te stellen.

Toen ik in 1976 aan de Stad Brussel begon te werken als allereerste Animator voor de Jeugd, werd me gevraagd om “iets” te doen tegen die vandalen, die de zitbankjes uit de grond trokken in de parken. Daar waar “de ouderen van dagen” kwamen zitten om stukjes brood aan de eenden te voederen. Die snotapen hadden geen respect voor de oudjes! Onze Schepen voor Onderwijs en Jeugd had liever een andere oplossing gezien dan de Schepen van de Groene Ruimten. Die zag al gepensioneerde politie-agenten in de parken rondlopen om die “kleine krapullekes” aan hun oren te trekken. Hun matrak en hun fluit mochten de flikken met rust nog houden. Hun wapen moesten ze wel indienen: ze waren te oud om daar nog mee te spelen. Daarbij, ze hadden  al te veel “de bibber” om nog op het doel te kunnen mikken. Stel dat ze er naast zouden schieten. Stel dat ze een moeder met een kind zouden treffen in de plaats van die vervelende puber die weer kattekwaad aan het uitsteken was.

Wel, goede Vrienden Vrijwilligers, er ligt een nieuwe loopbaan op u te wachten in Antwerpen. De burgervader van deze Vlaamse havenstad heeft het licht gezien. Hij vindt dat burgers bepaalse taken van agenten zouden kunnen overnemen. Eureka! De “vrijwilligerspolitie” is op komst. Beste “bitterballen” van ’t Stàd, ’t is ’t moment om wraak te nemen op dat gespuis dat je buurt onveilig of toch minstens minder gezellig maakt. Schrijf je in bij de “stedelijke burgerwacht” onder de auspiciën van de Burgemeester. Als historicus zou hij toch moeten weten dat in zijn “vrijwilligerspolitie” wel degelijk het gevaar schuilt dat er in Zijn Stad nogal wat mensen wonen die maar al te graag over wat macht zouden willen beschikken om “oog om oog en tand om tand” de prioriteit te geven boven de “ordehandhaving”. (Toch ook een lelijk woord, vind ik.)

Als doorwinterde “vrijwilliger” in het Belgische cultuurlandschap vind ik dit toch weer een ernstige devaluatie van het begrip “vrijwilliger”. Het zal alleen nog moeilijker worden om vrijwilligers te vinden, daar waar ze wèl nodig zijn.

2
De VILLE de BRUXELLES
0 Comments

Open brief aan Bianca DE BAETS = 7 december 2017

DE MORGEN van vandaag:

BUURTVADERS ZULLEN BRANDJES BLUSSEN.

Dag Bianca,

Als allereerste animator van de Service de la Jeunesse van de Ville de Bruxelles (>1976) en “oudgediende/pionier” in het buurtwerk van de Stad Brussel, oud-medewerker bij Jeugd & Stad, medestichter van asbl Jeunesse à Bruxelles/Jeugd te Brussel vzw (nu Jeugd in brussel vzw) las ik dat artikel met buitengewone aandacht. In de eerste plaats omdat wij ( = het Huis voor het Kind van de Stad Brussel en het Jeugdhuis Montana op het Willemsplein en de politie van het commissariaat Bockstael) in 1998 dit ook al een schitterend idee vonden. We gingen toen, samen met “vaders” uit de wijk Bockstael-Willems, met de bus van de Jeugddienst op bezoek naar de “buurtvaders” in Amsterdam. Als ik me niet vergis, was dit een initiatief van de Politie Bockstael (corrigeer mij, Ann, als mijn geheugen mij bedriegt). Het was een boeiende en leerzame uitstap. Net als jij nu kwamen we met positieve energie beladen terug met de bus naar Laken. Onderweg werd ons enthousiasme wel bekoeld, door het feit dat “de vaders” en “de moeders” van Laken aan de vertegenwoordigers van de Stad Brussel de volgende vraag stelden: “On se demande comment la Ville de Bruxelles va organiser ça pour nous”. De tijd was duidelijk nog niet rijp in Brussel. In Amsterdam kwam het initiatief van “de vaders”. In Brussel vroegen “de vaders” toen zich dus af hoe de Stad dat voor hen zou organiseren.

Laat ons hopen dat de tijd nu wèl rijp is om ook in Brussel “buurtvaders” te zijn opstaan.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om nog een ander punt aan te kaarten dat ook even ter sprake kwam in het artikel: “de politie”.

Toen “de politie” in Brussel nog bestond en de Rijkswacht in België, hadden de buurtwerkers en de lokale politie ook meer contact met elkaar. Die “gefusioneerde politie”, die er nadien kwam en waar sommigen zo “fier” op zijn, heeft veel opbouwwerk vooral in de prullenmand gewerkt. De discussie over een eengemaakte politie voor het Brussels Hoofdstedelijk Gewest wordt politiek altijd besproken in de context van “macht” en “baroniën”, maar nooit vanuit “de buurten”. Er moet mijns inziens vooral gezorgd worden dat er opnieuw “contact” is tussen buurtwerkers en polite, dat ze elkaar opnieuw “kennen” en “erkennen”. Dat werkte destijds zeer goed op het grondgebied van Brussel Stad. Er waren toen wèl jongerenrellen in Vorst, Sint-Gillis, Anderlecht, Molenbeek, … NIET op het grondgebied Brussel Stad. Onze buurtwerkers konden de politie tijdig de nodige informatie bezorgen zodat ze op tijd “paraat” waren. De straathoekwerkers en de animators deden hun werk met de jongeren en de politie kon haar werk doen om de orde en de veiligheid in de buurten te handhaven. Dàt werd onder andere kapot gemaakt door die “beruchte fusie van de politie”.

Ik ben uiteraard zèlf verantwoordelijk voor mijn standpunt in deze materie.

Met vriendschappelijke groeten,

Henri Vandenberghe

7
BROSELLA
0 Comments

BROSELLA prelude = TSLEUTELGAT

BROSELLA

Henri Vandenberghe was nog maar pas aangesteld als animator aan de Jeugddienst van de Ville de Bruxelles (1 augustus 1976) of er werd hem al gevraagd om “iets” te organiseren in het Groentheater van het Ossegempark aan het Atomium te Laken. Dat “iets” mocht een boksmatch zijn of een majorettewedstrijd – dat werd hem toch gesuggereerd – maar het voorstel van een Folk Festival te organiseren werd ook goedgekeurd. Een klein budgetje werd hiervoor uitgetrokken, totaal onvoldoende eigenlijk om een festival op poten te zetten, maar het was “à prendre ou à laisser”.

Gelukkig had Henri toen al een voorgeschiedenis die kon helpen om deze uitdaging tot een goed einde te brengen.

Hij had inderdaad al wat ervaring opgedaan als organisator van poëzieavonden, folk concerten, blues events en dergelijke meer, zowel reeds als adolescent, aan het Koninklijk Atheneum Etterbeek (1965), als nadien aan de Rijksnormaalschool Sint-Pieters-Woluwe (1967), of ook nog aan de Vrije Universiteit Brussel (1968-1971).
Hij lag, samen met enkele vrienden, ook mee aan de basis van het Jeugd- en Cultuurcentrum Tsleutelgat in Haren (Brussel), dat officieel haar activiteiten startte op het eerste weekend van mei 1975. Gedurende vele maanden voordien hadden een aantal Vrienden, onder impuls van Herman Pint, het appartement van de pastoor – want de club was gelegen op het eerste verdiep van de vroegere pastorie – omgebouwd tot een gezellig lokaal, met jutte boven de bestaande lambrisering, een klein podium aan de kant van de tuin – nu het Tsleutelgat Park genoemd – tafels, stoelen, banken, een buffetpiano, wat foto’s aan de muur …

Wanneer de fakkel later werd doorgegeven aan een nieuwe ploeg “enthousiaste” (anders doe je zoiets niet !) “jongeren” (zonet van lichaam dan toch zeker van geest) kreeg het Jeugd- en Cultuurcentrum Tsleutelgat de naam Toogenblik. Het wonderbaarlijke is, dat het nog altijd bestaat ! En dat het zelfs een nieuw élan heeft gekregen, met alweer een nieuwe ploeg !!!

 

… wordt vervolgd …

beloofd !!!

4
poetRIE
2 Comments

2005 1127 – – – begeerte

begeerte

2005 1127

begeerte

buigbaar nochtans
breekt toch weer dit mooie gewelf
de druk is zo groot
de drang zo onhoudbaar

begeerte haalt het peil omlaag
tot bijna hebzucht
vriendschap” zeg je
maar je maakt jezelf wat wijs
bezitsdrang is dit:

“je bent van mij”
“je bent mijn vriend”
“je komt in mijn huis”
“zit in mijn zetel”
“drinkt van mijn glas”

“zie je nu hoe vrijgevig ik ben ?”

0
BROSELLA
0 Comments

DE VRIENDEN VAN BROSELLA : èchte Vriendschap = work in progress

“De Vrienden Van Brosella” vzw

Is dit zo maar een Verening Zonder Winstbejag ?
Of mag het ook iets meer zijn ?

Ik schrijf nog wel eens iets over het belang van Echte Vriendschap in een organisatie als BROSELLA, dus niet alleen voor Brosella Folk & Jazz, maar ook voor Djangofolllies, voor Kristal Klaar, alsook voor de ondertussen verdwenen activiteiten van de (ondertussen al meer dan) veertigjarige “Brosella Holding” (zoals minister Guy Vanhengel Brosella ooit noemde) : Brosella Guitar Fair, Brosella Boogie Woogie, Brosella Overnight Chanson, Palace Music Club, …
De eerste uitgave van het Brosella Folk festival dateert wel van 1977, maar die zogezegde “Holding” werd pas in 1986 opgericht. 

 

Echte Vriendschap is …

De meeste van mijn beste vrienden ken ik al meer dan de helft van mijn leven. Ze blijven lachen om mijn  flauwe grappen (“wacht tot je zo oud zult zijn als ik” of  “j’Henri depuis que je suis né” of nog zo van die onnozele ‘zakens’). Maar ook vergeven ze me als ik hun verjaardag vergeet en er een week later (of helemaal niet) achter kom en me verontschuldig vooraleer ik hen dan toch nog “hèèèpppiey beurzdéééy toe joe” wens. Ze verdragen ook mijn boze buien, waarschijnlijk omdat die gelukkig niet te vaak voorkomen, aangezien ik meestal goed geluimd door ’t leven ga.
Alhoewel …???…
Echte Vriendschap is geen eenrichtingsverkeer !
Maar … “’t kan verkeeren” zei Bredero …

Echte Vriendschap is van onschatbare waarde ! Zij zijn er voor jou ! Maar jij bent er ook voor hen ! Eigenlijk komt dit laatste op de eerste plaats.
Echte Vriendschap is een cadeau dat de schoonste kanten van iemand naar buiten brengt.

In 1986 gaf Jan Van Hemeldonk de speciale editie van Het Laatste Nieuws ter gelegenheid van de 10de uitgave van het Brosella Folk & Jazz festival (12 & 13 juli 1986) de titel ” ’t Is lekker en ’t kost niks”.
Eigenlijk geldt dat ook voor Echte Vriendschap.
Dat kost alleen wat tijd en energie en je krijgt er zoveel voor terug.

Echte Vrienden tellen, maar ze rekenen niet !

Ze meten de inspanningen niet, de tijd, de energie, de warmte, … die ze je geven. Ze hebben een luisterend oor als je dat nodig hebt. Ze zijn er voor jou en jij bent er voor hen. 

Als ze kritiek hebben op “iets” wat je deed of doet, dan zeggen ze dat – in alle Vriendschap – zonder je te kwetsen, maar ook zonder je te sparen.

 

… work in progress …

 

8
SCHATTEN OP ZOLDER
3 Comments

“Na de Liefde”: film uit 1983 (debuut) van Jaak Boon

SCHATTEN OP ZOLDER :

Na 40 jaar BROSELLA werd het tijd om eens “orde in mijn chaos” te scheppen.
Ik heb namelijk  veel materiaal bijgehouden, maar altijd zo druk bezig geweest, dat ik nooit de tijd had om te archiveren.
Nu ik daar – af en toe, tussen andere bezigheden door – tijd voor maak, bots ik op fijne herinneringen …
zoals deze uit 1983 :
De Vrienden Van Brosella en van Tsleutelgat = figuranten in de film “Na de Liefde”

En ik heb daar dan meteen ook wat opzoeking rond gedaan …
Scenario en Realisatie : (debuut van) Jaak Boon
Distributie : Frank Aendenboom, Warre Borgmans, Guido Claus, Paul Codde, Nicole Colchat, Patrick Conrad, Luk De Konink, Oswald Maes, Bert Struys, Martine Tanghe, Alice Toen, Raymond van het Groenewoud, Jacques Vermeire, …
Productie : Godfroid Courtmans, Jacques Vercruyssen, Violette Vercruyssen
Music : Jean Blaute

DE PERS :

De hoofdpersoon is een verbitterde dwarsligger van rijke komaf, die behoort tot de generatie van mei’68. De cineast poogt humor en cynisme te paren aan de tekening van een psychologisch portret. Hij krijgt zijn film echter niet van de grond, zowel aan het scenario, als aan de beeldregie en de vertolking mankeert nogal wat. Van het Groenewoud is in zijn vertolking van het voornaamste personage aarzelend en niet overtuigend.

Wim de Poorter
Het is het verhaal van een onvolwassen dertiger, Gérard (Raymond van het Groenewoud), een antiquair, die vruchteloos een roman probeert te schrijven. Als mislukkeling en outcast vindt hij troost bij zijn zus Ingrid (Nicole Colchat), die in haar huwelijk met Pierre (Frank Aendenboom), een vakbondsafgevaardigde, al even zielig is als haar broer. De poging van Gerard om opnieuw een relatie op te bouwen met zijn vroegere verloofde Denise (Guusje van Tilborgh) eindigt wanneer Pierre zich over Denise ontfermt.
De cineast, tevens scenarioschrijver, weet van zijn melodramatisch en soms tragikomisch gegeven geen psychologisch overtuigend filmverhaal te maken. Gérard, gespeeld door Raymond van het Groenewoud, blijft als hoofdfiguur te oppervlakkig en is voor de kijker daarom totaal oninteressant. Ook op het gebied van de fotografie en de montage stelt Na de liefde teleur.
Jaak Boon heeft inmiddels ervaren dat het niet voldoende is een populair zanger tot filmacteur te promoveren om het publiek in de bioscoopzaal te krijgen.

Misschien herken je de barman … /:-) …
die Raymond van het Groenewoud en Jacques Vermeire een pint (Primus Haecht)
moet uitschenken zonder hen aan te spreken (om syndicale problemen te vermijden)

2.149